Napar z ziół do twarzy przygotujesz, zalewając suszone liście lub kwiaty wrzątkiem i pozostawiając je pod przykryciem na 10–15 minut. Po odcedzeniu i ostudzeniu płyn może służyć jako domowy tonik albo baza do delikatnej parówki. Najczęściej stosuje się proporcję 1–2 łyżek suszu na 125–150 ml wody.
Jak zrobić napar z ziół do twarzy?
Napar jest wodnym wyciągiem z delikatnych części roślin, przede wszystkim liści, kwiatów i ziela. W przeciwieństwie do odwaru nie gotuje się go na ogniu. Zioła zalewa się świeżo zagotowaną wodą, a następnie trzyma pod przykryciem. Przykrycie ogranicza ulatnianie się lotnych składników, w tym olejków eterycznych.
Do twarzy najlepiej przygotować niewielką porcję. Na tonik możesz użyć 1–2 łyżek suszu na 125–150 ml wrzątku. Jedna łyżka da łagodniejszy napar, a dwie – mocniejszy, przeznaczony raczej do krótkiego stosowania i po sprawdzeniu reakcji skóry.
Przygotowanie naparu krok po kroku
Przed rozpoczęciem przygotuj czyste naczynie odporne na wysoką temperaturę, sitko lub filtr, świeżo zagotowaną wodę oraz butelkę albo słoiczek do przechowywania. Przydatne akcesoria to:
- Czysty kubek, szklany dzbanek lub niewielkie naczynie ceramiczne.
- Pokrywka, spodek albo talerzyk do przykrycia naczynia.
- Łyżka lub miarka do odważenia suszu.
- Gęste sitko, filtr do ziół albo jałowa gaza.
- Czysta, najlepiej wyparzona butelka z zamknięciem.
Sam napar przygotujesz w następującej kolejności:
- Wsyp suszone liście lub kwiaty do czystego naczynia. Używaj ziół przeznaczonych do stosowania na skórę lub pochodzących z pewnego źródła.
- Zalej susz świeżo zagotowaną wodą w proporcji 1–2 łyżek na 125–150 ml.
- Przykryj naczynie i pozostaw napar na 10–15 minut. W przypadku konkretnego produktu pierwszeństwo ma instrukcja z opakowania.
- Przecedź płyn, usuwając wszystkie fragmenty rośliny, i pozostaw go do całkowitego wystudzenia.
- Użyj naparu jako toniku po oczyszczeniu skóry albo dodaj go do miski z ciepłą wodą przeznaczoną do parówki.
Napar różni się od odwaru i maceratu. Odwar przygotowuje się zwykle z korzeni, kory, kłączy i twardych owoców, zalewając je wodą, a następnie gotując. Macerat powstaje bez podgrzewania, przez moczenie surowca w wodzie o temperaturze pokojowej. Dotyczy to przede wszystkim surowców śluzowych, takich jak siemię lniane czy korzeń prawoślazu. Do prostego toniku z kwiatów lub liści wybierz napar.
Jakie zioła wybrać do typu cery?
Dobór rośliny zależy od kondycji skóry i od tego, czy napar ma działać przede wszystkim kojąco, odświeżająco czy ściągająco. Poniższa tabela pomaga wybrać łagodny punkt wyjścia:
| Typ cery | Polecane zioła | Działanie |
|---|---|---|
| Sucha i wrażliwa | Nagietek, rumianek, lawenda, lipa | Łagodzące i odświeżające |
| Naczynkowa | Rumianek, nagietek, krwawnik | Kojące, przeznaczone do chłodnego toniku |
| Tłusta i mieszana | Szałwia, pokrzywa, lawenda, nagietek | Odświeżające i lekko ściągające |
| Z tendencją do podrażnień | Rumianek, nagietek, lipa | Delikatnie kojące |
Zioła bogate w garbniki, między innymi szałwia i część surowców zielonych, mogą nadmiernie ściągać i wysuszać skórę. Jeśli po użyciu pojawia się pieczenie, napięcie lub łuszczenie, przerwij stosowanie albo przygotuj słabszy napar. Do skóry suchej częściej wybieraj kwiaty niż mocno garbnikowe liście i korę.
Do wystudzonego naparu można dodać niewielką ilość żelu aloesowego lub miodu, ale takie dodatki zwiększają ryzyko szybszego zepsucia. Nie traktuj ich jako konserwantów. Przy pierwszym przygotowaniu najlepiej użyć samego naparu.
Higiena i przechowywanie domowego toniku
Napar nie zawiera układu konserwującego, dlatego jest nietrwałym kosmetykiem. Najbezpieczniej przygotować małą porcję i zużyć ją tego samego dnia. Jeśli chcesz przechować płyn, włóż go do lodówki i wykorzystaj w ciągu maksymalnie 2–3 dni. Po tym czasie go wyrzuć, nawet jeśli zapach i wygląd nie zmieniły się wyraźnie.
Podczas przechowywania i aplikacji stosuj następujące zasady:
- Umyj i wyparz naczynie oraz butelkę przed przelaniem naparu.
- Używaj świeżo przegotowanej wody i nie dotykaj płynu palcami.
- Przechowuj zamknięty napar w lodówce, z dala od produktów o intensywnym zapachu.
- Wylej napar, jeśli zmienił zapach, kolor, konsystencję lub pojawiło się zmętnienie.
- Przed regularnym stosowaniem wykonaj test płatkowy na małym fragmencie skóry.
Parówka wymaga większej ostrożności niż tonik. Gorąca para może nasilać rumień i rozszerzać naczynka, dlatego przy cerze naczynkowej lepiej z niej zrezygnować. Nie zbliżaj twarzy do wrzątku, a przy pieczeniu, duszności lub silnym zaczerwienieniu natychmiast przerwij zabieg. Ciepły napar możesz natomiast ostudzić i stosować jako tonik, jeśli skóra dobrze go toleruje.
Przed użyciem sprawdź
- Test płatkowy został wykonany, a skóra nie zareagowała podrażnieniem.
- Naczynie, sitko i butelka są czyste.
- Napar jest świeży i był przechowywany w lodówce nie dłużej niż 2–3 dni.
- Zastosowane zioła pasują do potrzeb skóry.
- Jeśli planujesz parówkę, nie masz cery naczynkowej ani silnie reaktywnej.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady dermatologa. W przypadku silnego podrażnienia, obrzęku lub reakcji alergicznej przerwij stosowanie i skonsultuj się ze specjalistą.
